TONE DIALING
Jorrit Dijkstra-altsax, lyricon, electronica, Paul Pallesen- gitaar, banjo, effects, Steve Heather-drums, percussie, sampler Het alternatieve tijschrift
Fake typeerde Tone Dialing als volgt: ‘improvisatie jazz versus een door elektronische middelen geproduceerde eigen vorm van het clicks ’n cuts fenomeen. En dat gaat allemaal heel goed samen.’ Uitgestrekte akkoordlandschappen, gesampelde drumbeats, vertraagde gitaartokkels, hypnotische loops, omlaaggetrokken saxofoongeluiden en gefilterde arpeggios geven de luisteraar een gevoel in een droom te zitten over maankraters, magnetronovens, termietenheuvels en Ierse pubs. Omdat de langzame opbouw niet geschuwd wordt, ontstaan drones, micro-grooves, melodievelden en extreme toonhoogtes en worden subtiele nuanceverschillen en minuscule klanken een belangrijk expressiemiddel. De muziek is voor het grootste deel geïmproviseerd (interactie staat voorop) maar hier en daar prikt een compositie door het oppervak heen.